رفیق

دلم هوس یک دوست قدیمی کرده ... یک رفیق شش دانگ یک آرام دل کسی که امتحانش را در رفاقت پس داده ودیگر محک زدن وزیرو رو کردنی در کار نباشد رفیقی که من نگویم و او بشنود بخندم وحجم بغض را در خنده ام ببیند رفیقی که بگویمش برو اما بماند که نرود ....

درخشش افسر جوان بیاضی در مسابقات قرآنی ارتش جمهوری اسلامی ایران

به گزارش بیاض نیوز:

افسر جوان بیاضی رتبه دوم نیروی دریایی ارتش و چهارم کل ارتش در رشته تفسیر قران را کسب نمود.

ناوبان سوم وظیفه محمد علی بیاضی پور افسر جوان بیاضی که در منطقه دوم دریایی ولایت بندر جاسک در حال گذران خدمت مقدس سربازی است پس از کسب رتبه دوم رشته تفسیر مسابقات قرآنی  نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، هفته گذشته در سی و چهارمین دوره مسابقات قرآنی  آجا که در تهران برگزار گردید در رشته تفسیر موفق به کسب رتبه  چهارم کل ارتش گردید. بیاضی پور دانش آموخته مبانی حقوق در مقطع کارشناسی است. با آرزوی توفیق برای ایشان کسب این موفقیت را به خانواده بیاضی پور و نیز اهالی بیاض خصوصا جوانان بیاضی تبریک می گوییم

ایمان چیست؟

کتاب مقدس در تعریف ایمان چنین روشنی می اندازد:

• ایمان اطمینانی است به چیزهایی که به آن امیدواریم و اعتقادی است به چیزهایی که نمی بینیم. از راۀ ایمان بود که مردم در ایام گذشته پیش خدا قبول شدند. از راۀ ایمان، ما میفهمیم که کائنات چگونه با کلام خدا خلقت یافت، بطوری که آنچه دیده می شود از چیز های نا دیدنی به وجود آمد. ( عبرانیان 11 : 1 تا 3 ).
• واژۀ ایمان در عهد جدید به معنی ایمان به خدا و ایمان به مسیح است. ایمان به معنی اعتقاد راسخ به درستی تعالیم و اعتقاد به این حقیقت است که ما توسط مرگ عیسی مسیح نجات یافتیم. ایمان فقط اندیشۀ نیرومند نیست. ایمان یعنی توکل و تکیۀ کامل به مسیح. ما توسط ایمان نجات یافته ایم ( افسسیان 2 : 8 ). ما تمامی برکات روحانی را توسط فیض دریافت میکنیم ... لیکن بدون ایمان ، تحصیل رضامندی او محال است ( عبرانیان 11 : 6 ) و ... هر چه از ایمان نیست گناه است ( رومیان 14 : 23 ). ایمان کاری نیست که باید انجامش داد، بلکه پذیرش کاری است که مسیح برای ما بر صلیب انجام داده است. ایمان عطایی از سوی خداست ( رومیان 12 : 3 ). با وجود این، پس از اینکه ما ایمان می آوریم، همواره تغیری در زندگی و رفتار ما به وجود می آید. هنگامی که ایمان می آوریم ، روح القدس وارد زندگی ما می شود و شروع به انجام کار های نیکو می کنیم . ( افسسیان 2 : 10 ). ما نه توسط این اعمال، بلکه فقط توسط ایمان نجات می یابیم. با این حال، اعمال نیکو دلایلی ملموسی هستند که ثابت میکنند ایمان ما حقیقی است. اگر ایمان، ما را  به سوی محبت کردن خدا و اطاعت از او و انجام اعمال محبت آمیز رهنمون نسازد، ایمان ما دروغین بوده و ایمانی مرده است. چنین ایمانی ما را نجات نمیدهد  ( متی 7 : 21 ، غلاتیان 5 : 6 ، یعقوب 2 : 14 تا 17 ).

گنجشک خیس

آن طفل نحیف

هنوز 1095 روز بیشتر نداشت که صاعقه صورتش را نواخت

زیر آن باران سرد و طوفانی

او تنهای تنها

لای لفظهای عجیب و غریب بزرگترها

که هنوز هم از آنها سر در نمی آورد

ایستاده بود و میلرزید

و التماس کنان

با آن بغضهای معصومانه و خیس

طلب زندگی می کرد

اما گوشها کر بود و هنوز هم چیزی نمی شنود

ترس از رعد و برق حالا

هر شام و روز او را از خواب می پراند

آن گنجشک خیس دیگر تا به امروز نپریده است

راز این نامردمی با او به گور خواهد رفت

در مورد شب یلدا

   دیر زمانی است که مردمان ایرانی و بسیاری از جوامع دیگر، در آغاز فصل زمستان مراسمی‌ را برپا می‌دارند که در میان اقوام گوناگون، نام‌ها و انگیزه‌های متفاوتی دارد. در ایران و سرزمین‌های هم‌فرهنگ مجاور، از شب آغاز زمستان با نام «شب چله» یا «شب یلدا» نام می‌برند که همزمان با شب انقلاب زمستانی است. به دلیل دقت گاهشماری ایرانی و انطباق کامل آن با تقویم طبیعی، همواره و در همه سال‌ها، انقلاب زمستانی برابر با شامگاه سی‌ام آذرماه و بامداد یکم دی‌ماه است. هر چند امروزه برخی به اشتباه بر این گمانند که مراسم شب چله برای رفع نحوست بلندترین شب سال برگزار می‌شود؛ اما می‌دانیم که در باورهای کهن ایرانی هیچ روز و شبی، نحس و بد یوم شناخته نمی‌شده است. جشن شب چله، همچون بسیاری از آیین‌های ایرانی، ریشه در رویدادی کیهانی دارد. خورشید در حرکت سالانه خود، در آخر پاییز به پایین‌ترین نقطه افق جنوب شرقی می‌رسد که موجب کوتاه شدن طول روز و افزایش زمان تاریکی شب می‌شود. اما از آغاز زمستان یا انقلاب زمستانی، خورشید دگرباره بسوی شمال شرقی باز می‌گردد که نتیجه آن افزایش روشنایی روز و کاهش شب است. به عبارت دیگر، در شش‌ماهه آغاز تابستان تا آغاز زمستان، در هر شبانه‌روز خورشید اندکی پایین‌تر از محل پیشین خود در افق طلوع می‌کند تا در نهایت در آغاز زمستان به پایین‌ترین حد جنوبی خود با فاصله 5/23 درجه از شرق یا نقطه اعتدالین برسد. از این روز به بعد، مسیر جابجایی‌های طلوع خورشید معکوس شده و مجدداً بسوی بالا و نقطه انقلاب تابستانی باز می‌‌گردد. آغاز بازگردیدن خورشید بسوی شمال‌شرقی و افزایش طول روز، در اندیشه و باورهای مردم باستان به عنوان زمان زایش یا تولد دیگرباره خورشید دانسته می‌شد و آنرا گرامی ‌و فرخنده می‌داشتند.  در گذشته، آیین‌هایی در این هنگام برگزار می‌شده است که یکی از آنها جشنی شبانه و بیداری تا بامداد و تماشای طلوع خورشید تازه متولد شده، بوده است. جشنی که از لازمه‌های آن، حضور کهنسالان و بزرگان خانواده، به نماد کهنسالی خورشید در پایان پاییز بوده است، و همچنین خوراکی‌های فراوان برای بیداری درازمدت که همچون انار و هندوانه و سنجد، به رنگ سرخ خورشید باشند. بسیاری از ادیان نیز به شب چله مفهومی ‌دینی دادند. در آیین میترا (و بعدها با نام کیش مهر)، نخستین روز زمستان به نام «خوره روز» (خورشید روز)، روز تولد مهر و نخستین روز سال نو بشمار می‌آمده است و امروزه کارکرد خود را در تقویم میلادی که ادامه گاهشماری میترایی است و حدود چهارصد سال پس از مبدأ میلادی به وجود آمده؛ ادامه می‌دهد. فرقه‌های گوناگون عیسوی، با تفاوت‌هایی، زادروز مسیح را در یکی از روزهای نزدیک به انقلاب زمستانی می‌دانند و همچنین جشن سال نو و کریسمس را همچون تقویم کهن سیستانی در همین هنگام برگزار می‌کنند. به روایت بیرونی، مبدأ سالشماری تقویم کهن سیستانی از آغاز زمستان بوده و جالب اینکه نام نخستین ماه سال آنان نیز «کریست» بوده است. منسوب داشتن میلاد به میلاد مسیح، به قرون متأخرتر باز می‌گردد و پیش از آن، آنگونه که ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه نقل کرده است، منظور از میلاد، میلاد مهر یا خورشید است. نامگذاری نخستین ماه زمستان و سال نو با نام «دی» به معنای دادار/خداوند از همان باورهای میترایی سرچشمه می‌گیرد. نخستین روز زمستان در نزد خرمدینانی که پیرو مزدک، قهرمان بزرگ ملی ایران بوده‌اند، سخت گرامی ‌و بزرگ دانسته می‌شد و از آن با نام «خرم روز» یاد می‌کرده و آیین‌هایی ویژه داشته‌اند. این مراسم و نیز سالشماری آغاز زمستانی هنوز در میان برخی اقوام دیده می‌شود که نمونه آن تقویم محلی پامیر و بدخشان (در شمال افغانستان و جنوب تاجیکستان) است. همچنین در تقویم کهن ارمنیان نیز از نخستین ماه سال نو با نام «ناواسارد» یاد شده است که با واژه اوستایی «نوسرذه» به معنای «سال نو» در پیوند است. هر چند برگزاری مراسم شب چله و میلاد خورشید در سنت دینی زرتشتیان پذیرفته نشده است؛ اما خوشبختانه اخیراً آنان نیز می‌کوشند تا این مراسم را همچون دیگر ایرانیان برگزار کنند. البته در شبه تقویم نوظهوری که برخی زرتشتیان از آن استفاده می‌کنند و دارای سابقه تاریخی در ایران نیست، زمان شب چله با 24 آذرماه مصادف می‌شود که نه با تقویم طبیعی انطباق دارد و نه با گاهشماری دقیق ایرانی و نه با گفتار ابوریحان بیرونی که از شب چله با نام «عید نود روز» یاد می‌کند. از آنرو که فاصله شب چله با نوروز، نود روز است. امروزه می‌توان تولد خورشید را آنگونه که پیشینیان ما به نظاره می‌نشسته‌اند، تماشا کرد: در دوران باستان بناهایی برای سنجش رسیدن خورشید به مواضع سالانه و استخراج تقویم ساخته می‌شده که یکی از مهمترین آنها چارتاقی نیاسر کاشان است که فعلاً تنها بنای سالم باقی‌مانده در این زمینه در ایران است. پژوهش‌های نگارنده که در سال 1380 منتشر شد (نظام گاهشماری در چارتاقی‌های ایران)، نشان می‌دهد که این بنا بگونه‌ای طراحی و ساخته شده است که می‌توان زمان رسیدن خورشید به برخی از مواضع سالانه و نیز نقطه انقلاب زمستانی و آغاز سال نو میترایی را با دقت تماشا و تشخیص داد. چارتاقی نیاسر بنایی است که تولد خورشید بگونه‌ای ملموس و قابل تماشا در آن دیده می‌شود. این ویژگی را چارتاقی «بازه هور» در راه نیشابور به تربت حیدریه و در نزدیکی روستای رباط سفید، نیز دارا است که البته فعلاً دیواری نوساخته و الحاقی مانع از دیدار پرتوهای خورشید می‌شود. هر ساله مراسم دیدار طلوع و تولد خورشید در چارتاقی نیاسر، و بررسی نظریه نگارنده، با حضور دوستداران باستان‌ستاره‌شناسی ایرانی و دیگر علاقه‌مندان، در شهر نیاسر کاشان برگزار می‌‌شود. 

حافظ در شب یلدا